Henriett's Blog | persoonlijke mijmeringen

Laatste woorden over 2011

henriettsomlai — Sat, 31 Dec 2011 10:47:37 +0000

1.
de winter donkergrijs
in de drukte van de straat
wappert een koude wind van warme illusies
hoop

2.
de lente regenboog
door de roep van mijn naam
kruipt een afscheid in doosjes van duizend-en-één-nacht
onverwacht

3.
de zomer zeeblauw
door het geruis van de branding
struikelt een frisse nieuwjaarsduik op tranen van rouw
ademloos

4.
de herfst violet
in de zoemende stilte van de tuin
fluistert een warme zon van koude realiteit
inkeer

–
2011 was als een zelfgebreid vest van verwarring in weefsels van verdriet.
2012 wordt als een afgestofte zomerjurk van presentie in draden van liefde.

Zwemmen tegen de stroom in

henriettsomlai — Sun, 27 Nov 2011 19:06:36 +0000

‘Alles wordt van kwaad tot erger als men halverwege ophoudt om het te bestrijden.’ De woorden van cabaretier Jeroen van Merwijk raakten een gevoelige snaar, daar op de rode stoel van het theater. Ze rinkelden als alarmbelletjes in mijn oren. Onophoudelijk. En ik hoor ze nog steeds. Daarom voelt het als noodzaak om weer een mijmering te schrijven over mijn beleving van de afgelopen maanden. De maanden waarin ik in tegenstelling tot vroeger steeds meer in aanraking kwam met de verharding van de maatschappij en de bijna liefdeloosheid van sommige mensen. Mogelijk maak ik het van te dichtbij mee omdat ik me ook binnen de cultuursector beweeg, een sector waar momenteel veel klappen worden uitgedeeld, vaak aan prachtige en moedige mensen. Deze blog is niet bedoeld om daar diep op in te gaan, er zijn velen die daar al zinnige woorden aan wijden. Waar deze blog wel voor bedoeld is om mijzelf en mogelijk anderen wakker te schudden over hoe belangrijk het is om te blijven werken vanuit een verbindende intentie en vanuit een kern van vertrouwen. Om op zoek te blijven gaan naar dat ene gemeenschappelijke speelveld waar niemand buiten valt. Waar je elkaar ziet. En waar achter de liefdeloosheid van sommige mensen nog steeds het licht is.

Het is wel zwemmen tegen de stroom in. Want de laatste tijd kiest de maatschappij eerder voor de beweging van controle, gestuurd vanuit de kosten en de baten. En niet voor de beweging vanuit de intentie tot waarde en verbinding. Kwaliteit gaat dan ook razendsnel achteruit in onze alledag. En mensen met de grootste mond krijgen wat ze hebben willen: aandacht, waardering en ruimte. Ruimte om te vernielen. Ik heb het nu van dichtbij meegemaakt: politiek en media trappen er gewoon in. Met het gevaar dat pareltjes van mensen zich terugtrekken en geen actie meer ondernemen. En dan wordt alles van kwaad tot erger omdat men halverwege ophoudt om het te bestrijden. Dus: spieren aanspannen, diep ademhalen en zwemmen voor behoud van schoonheid en kwaliteit! Ik doe mee met mijn eigen soms onhandige vlinderslagen. En als ik het even niet zie zitten, dan laat ik me zachtjes wiegen met het wiegenlied van onze dichter des Vaderlands om daarna weer op volle kracht door te zwemmen. Nu nog tegen de stroom in. Straks…

—
De voorstelling ‘De vleesgeworden bescheidenheid’ van Jeroen van Merwijk is overigens een ware aanrader voor diegenen die geprikkeld willen worden met overpeinzingen over de weg die we door de harde keuzes van bezuinigingen met elkaar aan het lopen zijn.

Regenboog

henriettsomlai — Thu, 28 Jul 2011 21:11:55 +0000

“De wereld is oneindig veel interessanter dan welke mening van mij daar ook over.” Deze woorden van fotograaf Nicholas Nixon heb ik in mijn leven al vaker geciteerd. Het raakt me en zet me aan het denken. Zelf heb ik ook liever een dergelijk open vizier. Ik voel zelden de behoefte om een bepaalde waarheid of mening te verkondigen. Niet dat ik er geen heb. Iedereen heeft een mening. En de laatste jaren is het hebben van een mening door het individualisme sterk toegenomen. Een eigen mening geeft je kleur en de ander een kompas om jou beter te leren kennen. Mij hoor je ook geen pleidooi houden voor het hebben van geen mening.

En toch. Alleen al door het feit dat ik niet alles kan weten vind ik het niet handig om een afgebakende mening te hebben. Ik houd ook graag de ruimte voor het onbekende en nog mogelijke. Het is ook veel spannender om de kinderlijke nieuwsgierigheid te behouden voor alles wat de wereld biedt en hoe het ook anders kan. Verschillende perspectieven kunnen zien vind ik een verrijking en geen gebrek. Ik beken de kleur van een regenboog. Want, de wereld is oneindig veel interessanter dan welke mening van mij daar ook over.

Benieuwd naar het werk van Nicholas Nixon? Klik dan hier.

Geloven is zelfvertrouwen

henriettsomlai — Mon, 07 Feb 2011 18:14:43 +0000

Laatst werd ik getriggerd door een uitspraak van Arnon Grunberg. Nou is dat feit niet zo verrassend, want ik hou erg van zijn schrijfwerk en van zijn vrije ideeën die het papier bereiken. Waarschijnlijk hou ik ook van zijn gedachtespinsels die dat niet doen maar daar gaat deze blog niet over. Waar het wel over gaat is de betekenis van geloven voor Grunberg. Hij zegt: ‘geloven is voor mij een vorm van zelfvertrouwen’. Een rijke zin, als je daarover nadenkt. Dat komt door het woord ‘zelf’ gekoppeld aan vertrouwen. Want als je het zo bekijkt, dan is ergens in geloven ofwel ergens op vertrouwen altijd een vorm van zelfvertrouwen. Waarom? Omdat je vertrouwt op je eigen inschattingsvermogen. Je staat als het ware jezelf toe om in iets of in iemand te geloven. Een situatie die je aangaat of een persoon waar je in gelooft. Omdat je het zelf vertrouwt. Ik bekijk geloven en vertrouwen graag op deze manier. Het heeft voor mij ook sterk met individualiteit en eigen verantwoordelijkheid te maken. Het is aan mijzelf of ik ergens in geloof of ergens op vertrouw. En dat vertrouwen is een belangrijk ingrediënt voor de keuzes die ik maak. Dat is mijn vertrekpunt. Geloven is voor mij ook een vorm van zelfvertrouwen.

Met dank aan Grunberg voor de verwoording.

Wil je verder kennismaken met het werk van Arnon Grunberg? Dan kan ik je De blauwe maandagen, De asielzoeker en Tirza van harte aanbevelen. Zijn nieuwste boek Huid en haar heb ik zelf nog niet gelezen…

In beeld gevangen

henriettsomlai — Sun, 30 Jan 2011 16:39:58 +0000

Naast de ontelbare woorden, waarmee ik soms behoorlijke chaos schep in mijzelf, heb ik steeds meer beelden in mijn hoofd. Ik experimenteer met fotografie. Ik kijk en speel. Misschien zelfs om op termijn een haven te kunnen bouwen waar de niet gezegde woorden even aan kunnen leggen. Dit is een visuele mijmering over speelse eenzaamheid.

Een kwestie van kiezen

henriettsomlai — Sun, 23 Jan 2011 19:31:51 +0000

Laatst ontdekte ik een paradox in mijn eigen levensstijl. Ik wil namelijk niet kiezen. Een keuze betekent voor mij uitsluiting. Zodra je voor iets kiest, sluit je ook iets uit. Meestal meer dan waar je voor kiest. En mijn nieuwsgierigheid naar dat ‘meer’ belemmert mij om te kiezen. Het is een paradox, want een mens doet niets anders dan kiezen. Dagelijks worden we onderworpen aan tientallen keuzes, verschillend in ordegrootte, maar wel keuzes. Hoe verhoudt een keuze zich met een open houding die steeds meer mensen nastreven? Wanneer is het magische moment van echt kiezen? Is het definitief of is het eigenlijk altijd maar een tijdelijke keuze? En waar komt het door in beweging? Aan deze vragen zal ik de komende tijd mijn aandacht schenken. Want voor nu voel ik alleen maar dat ik steeds meer doe, steeds meer laat ontstaan en dat ik uiteindelijk toch stuit op het moment van een keuze. Maar de weerstand dat ik mogelijkheden uitsluit is bij mij nog te groot, evenals de angst dat ik door een keuze de tunnel inga en mijn zicht beperk. De openheid en alles van verschillende kanten kunnen bekijken vind ik een verrijking van mijn leven. Ik ben als de dood voor een tunnel. Het lijkt me zo donker. Aan de andere kant, het is niet oneindig. Ik kan er ook uit. Misschien gaat het kiezen er toch over om andere mogelijkheden tijdelijk uit te sluiten. Ik ga hier verder over mijmeren en deze kwestie van alle kanten belichten, dé kwestie van kiezen.

openheid – mogelijkheden – magisch moment – stilte

Soms zit er meer in een beker dan je denkt

henriettsomlai — Sun, 17 Oct 2010 19:53:30 +0000

Laatst kreeg ik weer contact met een oud collega van ongeveer dertien jaar geleden. Hij schreef me dat hij nog niet zo lang geleden aan mij dacht. Een beker, die ik hem ooit cadeau gaf, riep herinneringen op. Met een glimlach in mijn hart nam ik deze gedachten in me op. Het voelt toch fijn als je herinnerd wordt, ook al is dat in de vorm van een beker. Nu wil het zelfs zo zijn dat het thema ‘beker’ me niet loslaat. Ik ga binnenkort op reis naar een verre vriendin. Toen ik haar vroeg wat ik voor haar kan meenemen liet ze weten niets te willen. Of toch. Een beker. Zodat ze aan mij kan denken als ze drinkt. Mijn glimlach kwam weer. Nog breder, nog betekenisvoller. Soms zit er meer in een beker dan je denkt. En dat terwijl ik de laatste tijd wat afstand nam van materiële zaken. Met de gedachte dat de waarde meer zit in de onzichtbare, in de beleving. Ik had het deels mis. Een voorwerp kan prachtig symbool staan voor diepgang. Dat ben ik vergeten. Soms vergeet je wat je herinnert. En soms krijg je antwoorden op de vragen die je niet wist dat je ze stelde. Zo ook over de betekenis van een beker of breder gezegd van verschillende voorwerpen. Ik zet opnieuw mijn bril op om anders naar de spullen te kijken die mij omringen. Ik (her)ontdek welke herinnering in iets schuilt. Kleine wondertjes. Lieve mensen. En als jij langskomt, neem dan niets mee. Of toch. Een voorwerp dat symbool staat voor jou. Misschien een beker. Er zit altijd meer in dan je denkt.

Vanaf nu…

henriettsomlai — Sun, 18 Jul 2010 13:49:02 +0000

Als jong meisje had ik een bepaalde gewoonte. Elke keer als me iets niet lukte, zei ik tegen mijzelf: ‘vanaf nu doe ik het beter…’. Een vastbesloten gedrevenheid voor verandering. Verandering vanuit een bepaalde weerstand van het niet kunnen. Ik herinner me eindeloze momenten van ‘vanaf nu….’ Een soort verlangen om nieuwe kansen te creëren en het anders te doen. Beter. Perfect. Gedreven door intrinsieke maar zeker ook extrinsieke motivaties. Ik genoot namelijk van een vrij strenge opvoeding, gericht op presteren. Geen wonder dus dat die ‘rare’ gewoonte me telkens teleurstelde. Want steeds waren er nieuwe momenten nodig voor het beter doen.

Nu kijk ik liefdevol terug naar het ‘vanaf nu…’ van toen. Ik ben stiekem trots op dat wijze meisje dat zich realiseerde dat er in ieder moment nieuwe kansen schuilen. Want die gedachte sluit naadloos aan bij mindfulness, het bewust worden van ieder nieuw moment. Het aanwezig zijn in het hier en nu waarin eigenlijk alles is zoals het is. Het verleden ligt achter ons en de toekomst voor ons. Nu is de enige wat er is. In het nu zitten alle mogelijkheden en kansen. Ik noem ze steeds cadeautjes die uitgepakt kunnen worden. Of niet. Het is aan ons. De kunst is om steeds met verwondering en openheid te kijken naar wat er is. Niet vanuit een bepaald oordeel van goed of slecht. Zoals dat jonge meisje in mij dat toen deed. Maar vanuit een liefdevolle intentie en nieuwsgierigheid.

Ben ik nu dan niet meer gericht op ontwikkeling? Jawel, alleen niet vanuit een bepaalde weerstand, maar vanuit aanvaarding. Weerstand is een slechte leermeester van verandering. Het weerhoudt je ervan om te kunnen veranderen. Je zit letterlijk in verzet. En er is ook een groot verschil tussen het aanvaarden en accepteren van wat er is. Accepteren betekent ermee doorgaan ongeacht of het onprettig is. Aanvaarden betekent het onder ogen zien van wat er is en van daaruit keuzes maken. Veranderen of zo laten. Niet vanuit het concept goed of slecht, maar vanuit de boodschap van je hart. Heel bewust. Vanaf nu…

—-
Nawoord:
Bovenstaande is maar een fractie van mijn mijmeringen over het nu. Ik ben Marien van Os (www.yokidoki.nl) , Juliette Reniers & Frank Eijkelkamp (www.akashananda.nl) dankbaar voor de inzichten en ervaringen in de kracht van nu.

Het dilemma van contouren…

henriettsomlai — Sun, 20 Jun 2010 19:45:54 +0000

Eerder schreef ik over tegenstrijdigheden. Het leven zit er vol mee… Naast verandering als enige constante merk ik dat tegenstrijdigheid ook een vrij stabiele factor is in ons alledag.

Zo zit ik de laatste tijd te mijmeren over de contouren van mijn toekomst. In hoeverre ben ik in staat om zelf de contouren te tekenen en in hoeverre vormen de contouren zichzelf ? We zijn door onze opvoeding, door onze omgeving en mogelijk zelfs door onze natuur doelgerichte wezens. Je moet weten wat je wilt, waar je heen gaat, wat je wilt bereiken. De ene kant is dat fijn, het biedt enigszins houvast. Aan de andere kant rijst de vraag: in hoeverre sluiten we onze ogen voor alternatieven, toevalligheden en experimenten? Wie gefocust is op een doel, heeft blinde vlekken voor de brede weg. Wie breed blijft kijken, verliest focus en daardoor mogelijk ook de richting.

Dit jaar ben ik me gaan verdiepen in intuïtieve ontwikkeling en energiewerk. Nu de maanden zich langzaam haasten, merk ik dat de contouren zichzelf vormen zonder dat ik er iets aan hoef te doen. Ik ontmoet mensen binnen dit thema, ik krijg zelfs leerstof aangereikt om mijzelf te voeden. Zonder erom te vragen, wel in een soort openheid en overgave. Tijdens mijn ontdekkingsreis merk ik dat er een verschil is tussen de contouren van de zichtbare (tasbare) wereld en de contouren van de onzichtbare (energieën) wereld. In de zichtbare wereld zijn getekende contouren erg handig, neem bijvoorbeeld mijn onderneming. Daarin zijn visie, doelstellingen en strategie onmisbare ingrediënten voor het resultaat. Ik teken zelf de contouren en bepaal de richting. Maar in de onzichtbare wereld is het juist prachtig als de contouren zichzelf tekenen. Een ontmoeting waarin het potentieel volledig benut wordt door je over te geven aan het moment. Zonder doelen, zonder verwachting. In het ‘hier en nu’ krijg je de mooiste contouren die jezelf nooit vooraf had kunnen tekenen.

Er is een voorwaarde aan mooie contouren, zichtbaar of onzichtbaar: de juiste intentie. Als je uit pure intentie (voor mij is dat liefde) handelt, dan hoef je je niet druk te maken over het zelf tekenen van contouren of juist het overgeven aan wat er komt. Je bepaalt de kleur van je potlood. Een potlood die je soms zelf in beweging brengt en soms heerlijk laat leiden door het volledige moment. Mijn toekomst is deels in contouren getekend en grotendeels contourloos. Ik laat me verrassen door de uiteindelijke vorm…

Engelen op de weg

henriettsomlai — Thu, 27 May 2010 10:29:14 +0000

Het leven heeft soms ongrijpbare geschenken. Ongrijpbaar voor het verstand. Niet te pakken, niet te verklaren.
Dat maakt het mysterieus en prachtig tegelijk. Als je namelijk je hart opent, dan zie je engelen op je weg… Dat overkwam me al vaker in mijn leven en ik omarm elke keer weer zo een ontmoeting met een engel.

Zo liep ik een tijd terug een beetje verdrietig in de stad. Met zo een eenzaam gevoel dat ons allen wel eens overkomt. Het was een zonnige dag met veel mensen op het terras. Opeens, terwijl ik daar zo liep, werd me een glas aangereikt door een groep onbekende mensen. “Kom, drink met ons op het leven!” Ik zag het gelijk: een engel op de weg. Uiteraard ben ik de uitnodiging aangegaan en heb ik ‘het engelencadeau’ uitgepakt in de vorm van heerlijke bubbels tussen een groep mensen die eigenlijk naar hetzelfde verlangen: liefde en geluk in alledag.

Een engel kan een persoon of een gebeurtenis zijn dat zomaar op je pad komt. Het lijkt in eerste instantie iets kleins, maar heeft ondertussen een groots impact op je leven. Momenten die je niet gauw vergeet. Momenten die de dagen kleuren met warmte en intensiteit. Een ontmoeting met een engel is prachtig en liefdevol. En je hoeft hier slechts je hart voor te openen en af en toe stil te staan bij wat je ziet en voelt. Pas dan kun je een engel zien.

Dus, wacht niet langer: open je hart, kijk en zie! Want voor je het weet mis je een engel op je weg…